Bir çocuğun ölümü sadece bir canın toprağa düşmesi değildir.
Bir annenin yüreğinin parçalanmasıdır, bir babanın hayata küsməsidir, bir ailenin ömür boyu kapanmayacak acılarla yaşamak zorunda bırakılmasıdır.
Bugün yine çocuklar öldürüldü…
Adları Minguzzi, Atlas…
Daha önce adını bile duyamadığımız nice çocuk…
Hepsi gül gibi, bakmaya kıyamadığımız, geleceği olması gereken çocuklardı.
Peki ne oluyor bu çocuklara?
Neden çocuklar çocuk gibi yaşayamıyor da suça, şiddete, ölüme sürükleniyor?
Ekonomik sıkıntılar mı?
Eğitimdeki eksiklikler mi?
Bozulan aile yapısı mı?
Sokakların sahipsizliği mi?
Dijital dünyada kontrolsüz bırakılan zihinler mi?
Belki de hepsi…
Çocuk açken, umutsuzken, sevgisizken;
Çocuk okuldan kopmuşken, rol modelini yanlış yerlerde ararken;
Çocuk dinlenmemişken, anlaşılmamışken;
Birileri “nasıl olursa olsun” derken, bedelini yine çocuklar ödüyor.
Bugün birbirini öldüren çocuklar var.
Bu cümleyi kurmak bile insanın içini parçalıyor.
Bıçak tutan eller daha dün oyuncak tutuyordu.
Öfke kusan diller daha dün “anne” diyordu.
Buradan soruyorum:
Ölen çocuk sizin çocuğunuz olsaydı ne yapardınız?
Bir sabah kapınız çalınıp “başınız sağ olsun” denilseydi, hangi gerekçe acınızı dindirirdi?
Anne perişan, baba yıkılmış, aile dağılmış…
Ama biz hâlâ seyrediyoruz.
Hâlâ üç gün üzülüp sonra unutuyoruz.
Çocuklara sahip çıkmak;
Sadece nutuk atmak değil,
Sadece taziye mesajı paylaşmak değil,
Sadece “çok üzüldük” demek hiç değil.
Çocuklara sahip çıkmak;
Eğitimi güçlendirmektir,
Aileyi ayakta tutmaktır,
Yoksulluğu görmezden gelmemektir,
Şiddeti normalleştirmemektir,
Silahı çocukların hayatından söküp atmaktır.
Bu ülkenin çocukları birbirini öldürmek zorunda değil.
Bu kader değil.
Bu ihmaldir.
Artık birileri “dur” demeli.
Devlet, aile, okul, sokak, medya…
Herkes elini taşın altına koymalı.
Çocuklar ölmesin efendiler.
Çocuklar yaşasın.
Çocuklar oyun oynasın, hayal kursun, büyüsün.
Bir çocuğun daha adı haber bültenlerine düşmeden,
Bir annenin daha yüreği yanmadan,
Bir babanın daha mezar başında dizleri çözülmeden…
Çocuklara sahip çıkın.
Çocuklar ölmesin efendiler.
